-Keyfini ne kaçırdı senin, hayırdır?

-Sabahtan beri tadım tuzum yok. Kötü şeyleri düşünüp durdum.

-Güzel şeylere odaklansan, şükredilecek bir şeyler vardır hayatında mutlaka. -Şükredecek çok şey var elbette. Ama öyle benim iyi şeyler düşünmemle yapay bir iyilik hali oluşsun istemiyorum. Doğal olsun, kendiliğinden olsun istiyorum.

-E iyi de, sabahtan beri kötü şeyler düşünüp duruyorum demiştin. Negatifliği düşünen de madem sensin.
Sen negatif düşünürken yapay olmuyor da,
ben pozitif düşün deyince mi yapay oluyor? 

- Eee... Ama şeyy, doğru diyorsun tabi.